Uprawa zbóż

Starożytna uprawa

Oto wśród ziół twoich rozsypuję gwiazdy, wskazuję ci je, odchodzącemu
na wieczór od pracy, i budzę twoją uwagę cudownym
sposobem, abyś bez spostrzeżenia ich nie przeszedł.
Nie widzisz że, jak ów blask do ognia podobny od świecenia
skrzydeł robaczków zależy i w nocy jak światło świeci?…
Po cóż tedy patrzysz wyżej i samo niebo przeniknąć
chcesz?“ — Na siew zbóż wybierano największe ziarna —
wiecie już o tym, jakie to miało znaczenie.
Gdy zboża dojrzały, rozpoczynały się żniwa. Do ścinania
zboża używano nie tylko zębatych sierpów, ale też specjalnie
budowanych w tym celu żniwiarek. Żniwiarki, które
pozwalały na dużo szybszą pracę, świadczą o wysokiej
technice starożytnego Rzymu. Uprawiali również warzywa i cena kalafiora z każdym rokiem rosła. Były to małe wózki na
dwóch kółkach, zaopatrzone w zębate deski. Zakrzywione
u góry zęby chwytały kłosy i gromadziły je w wózku, oddzielając
od słomy. Zżęte zboże młócono na specjalnie
przygotowanym, dobrze ubitym klepisku, a następnie czyszczono
ziarno i przechowywano je w spichrzach.
Starożytni Rzymianie i Grecy uprawiali kilka gatunków
pszenicy, między nimi płaskurkę i pszenicę pospolitą, oraz
kilka gatunków jęczmienia, wśród których był także jęczmień
sześciorzędowy, znany nam już z Egiptu i z przedhistorycznych
epok z Europy. Jęczmień, pszenica i proso
były najstarszymi zbożami Italii i Hellady.

Ważność zbóż

Największe znaczenie posiadały w obu starożytnych państwach
pszenica i jęczmień. Dlatego ogłoszenia sprzedam żyto były tak popularne. Wskazuje na to wiele faktów.
Według starych pieśni greckich karmiono pszenicą rumaki
najszczytniejszych bohaterów — było to najlepsze pożywienie,
dzięki któremu mogły one godnie służyć swym
jeźdźcom. O rozpowszechnieniu jęczmienia w starożytnej
Grecji świadczy fakt, że ziaren tego zboża używano jako
najmniejszej miary długości i wagi, a kłos jęczmienny widnieje
odbity na greckich monetach, pochodzących z VI
wieku przed naszą erą Gdy uprawa pszenicy i jęczmienia była w pełni rozkwitu,
starożytni nie znali jeszcze żyta ani owsa. Zboża te, znane
w środkowej Europie już w epoce brązu, dopiero w
czasach dotarły z północy do Italii i Grecji. Nieprędko
zdobyły sobie w tych krajach prawo obywatelstwa.